Van Audi tot Zastava door De_monteur          

Laatst was ik op zo'n ouderwetse verjaardag. De gasten zaten op zetels van uiteenlopende aard, geplaatst in een grote kring. In willekeurige volgorde leek mij. Maar bij nadere inspectie bleken het stoelen van verschillende aard, zoals voor bij de eettafel of in de tuin, die tussen een leren bankstel waren gezet. Sommige gasten lekker relaxed onderuit op de bank en anderen keurig rechtop en een stuk hoger. Er waren wat broers en zusters van de jarige en een paar collegae. Ook van de jarige. Verder de buren van weerszijde. Die van nummer 42 met kleine kinderen en hun hond en die van 46 hadden een caravan.

Tenminste, dat kon ik in het geroezemoes opvangen, want de buurman van 46 zat laag in het leer en praatte tegen een collega, die een eindje verder op een hoge stoel zat. Zo'n gesprek dwars door andere heen. Wegligging en laadvermogen. Daar ging het over. Toen de collega even per ongeluk mijn kant op keek riep ik luid : "Bedoel je eigenlijk een sleurhut?" Verontwaardiging was mijn deel. Hoe lomp om dat te denken. Neen, het onderwerp van gesprek was een nieuwe Opel. Een Vectra stationcar en die noemde ze steeds : Caravan.

Het deed mij denken aan de tijd van de illustere namen voor de toenmalige wonderen van ruimte. Traveller Estate en Country-man vond ik mooier dan Caravan, maar smaken verschillen. Maar zo was mijn aandacht terug bij Opel en dat was lange tijd niet gebeurd. De laatste keer was vermoedelijk ook in januari, bij de jaarlijkse advertentie van Opel. Trots werd dan een melding gemaakt van de zoveelste positie nummer 1. IJzersterk, die Kadett. Jarenlang het meest verkochte type in Nederland.

Mijn schoonvader, een echte Opel fanaat, heeft alle Kadetten voor de deur gehad. Van elke exemplaar heeft hij ook een miniatuur. Precies in de juiste kleur. Eens reden we met een koperkleurig type B langs de A2 naar Eindhoven. We hadden een fiets in de achterbak gepropt. Hoewel deze bak behoorlijk groot was paste de fiets er niet in. De deksel kon, op een klein stukje na, niet dicht. "Geen probleem", zie schoonpapa en bond de klep met een touwtje vast. Het ging wel moeilijk, maar het lukte. Ergens bij Everdingen hoorde we een plof en meteen kwam de hemel naar beneden. Nee, niet die van de engeltjes. Maar de bekleding van het dak lag op onze hoofden en dat was even schrikken.

Echt geschrokken is de man ook toen Opel de Kadett Astra noemde. Hij weigert een Opel met de naam die eindigt met een A en rijdt nog steeds een Kadett. Ik vind het maar vreemd. Vroeger stond bij de man, die later mijn schoonvader werd, wel een Opel Olympia voor de deur.